آیین چهارمین سال ‌نوا ...

 

آیین چهارمین سال ‌نوا عصر جمعه دوم آذر با گرامی داشت هنرمندان عرصه موسیقی در فرهنگسرای نیاوران برگزار شد. در این برنامه که با حضور تنی چند از بزرگان موسیقی برگزار شد، از هنرمندان پویا در عرصه آموزش موسیقی همچون تقی ضرابی، محمدجواد ضرابیان، رضا عالمی، مهرآذین کاراندیش، جاوید مجلسی و محمدعلی لقاء سپاسگزاری شد. بخش دیگر این برنامه هم به یادبود زنده‌یادان پیتر سلیمانی‌پور و ناصر چشم‌آذر پرداخت.

در آغاز این آیین گروه کر نیاوران به رهبری مهدی جاور روی صحنه رفت و سپس کامبیز روشن‌روان با حضور روی سن در سخنانی گفت که امروز عنوان استاد متاسفانه به خیلی‌ها داده می‌شود، زمانی استاد برای کسانی بکار می رفت که عمرشان را وقف موسیقی کرده بودند و به مقامی می‌رسیدند که عنوان استاد برازنده آنها بود امروز این واژه به یک بلای موسیقایی است و هر کسی که چند صباحی در موسیقی پویایی داشته اطلاق میگردد با این کار شأن کسانی را که واقعا شایسته استادی هستند، پایین می آوریم. امشب قرار است از کسانی گرامی داشته شوند که بعضی از آن‌ها نوازنده هستند. وقتی از نوازنده سپاسگزاری شود یعنی موسیقی بزرگ داشته شده است. اگر نوازندگان نبودند امروز ما از آثار بزرگی که در تاریخ موسیقی پدید آمده‌اند بی بهره بودیم. به باور من گرامی داشتن آموزگار، سپاسگزاری از فرهنگ است. همین آموزگاران هستند که نسل‌ها را تربیت می‌کنند. سال ‌نوا از مثبت‌ترین کارهایی است که تا به امروز در حوزه موسیقی انجام گرفته است، کمتر دیده‌ایم که از نوازنده موسیقی که جدی کار کرده و دنبال تجارت و شهرت نبوده سپاسگزاری شده باشد. از برگزارکنندگان این برنامه سپاسگزار باشیم که بنیان‌گذار چنین اقدامی در راستای بزرگداشت کسانی است که کمتر نامشان در جامعه شنیده می‌شود اما شایسته سپاسگزاری اند. امیدوارم این رویداد پابرجا بماند و سال به سال پر رونق‌تر از پیش برگزار شود.

سپس علی پویا رییس دفتر اقدام منطقه‌ای ایران نهاد (Global Understanding) از حضور در این آیین ابراز خرسندی کرد و گفت: همراهی این دفتر  با سال‌ نوا به منظور دست‌یابی هر چه بهتر به توسعه پایدار انجام می‌گیرد. سال‌ نوا نماد یک نهاد سازی موثر است که چرخه‌های برتری را در جامعه به جنبش درمی‌آورد. امشب در این آیین از تمبرهای رویداد سال‌نوا با حضور بزرگان موسیقی رونمایی خواهد شد.

ارسلان کامکار گفت خوشحالم در این رویداد از هنرمندانی به جز خوانندگان قدردانی می‌شود. چرا که یک نوازنده چهل یا پنجاه سال تلاش می‌کند ولی خواننده با خواندن یک تصنیف دیده می‌شود. در ادامه کلیپ سال ‌نوا برای حاضران در سالن پخش شد. سپس مجری از محمدعلی لقاء، مهرآذین کاراندیش، رضا عالمی، تقی ضرابی، جاوید مجلسی و محمد جواد ضرابیان به صورت جداگانه دعوت کرد تا برای دریافت تندیس چهارمین سال‌نوای موسیقی ایران روی صحنه بروند. در ادامه گروه راستان به سرپرستی آزاده امیری برای بزرگداشت محمدجواد ضرابیان روی صحنه آمد و به اجرای قطعه‌ای از ساخته‌های ضرابیان پرداخت.

کامکار با اشاره به تصانیفی که توسط محمد جواد ضرابیان ساخته شده گفت: به حق همایون شجریان به خوبی توانسته آثار این هنرمند را اجرا کند اما چیزی که مرا می‌آزارد این است که همواره از خواننده این آثار یاد می‌شود و کمتر کسی نام خالق این کارهای ماندگار را می‌داند.

پس از او، محمد سریر آهنگساز و موسیقیدان ایرانی صحبت کرد. وی با ابراز خوشحالی از برگزاری چنین آیین این اقدام را بسیار شایسته‌ دانست که از سوی بخش خصوصی برای بزرگداشت هنرمندان صورت گرفته و در کلیه کشورها وجود دارد. در بخشی از این آیین با حضور  همسر زنده‌یاد ناصر چشم آذر و همسر پیتر سلیمانی‌پور یاد و خاطره این دو هنرمند گرامی داشته شد.

  سپس علی جعفری پویان بنیان گذار سال‌نوا با بیان اینکه امسال کامل‌ترین دوره سال ‌نوا برگزار شد، گفت: ما مسئولیت داریم که نگذاریم چهره موسیقیدان‌ها و استادان عرصه موسیقی کمرنگ شود. خوشحالم که امسال با حضور یکی از صاحبان کرسی‌های یونسکو و علی پویا، اعتبار بیشتری به سال ‌نوا بخشیدیم. امیدوارم سال آینده همکاری بیشتری از مسئولان عرصه موسیقی داشته باشیم و با توجه به گستردگی برنامه سال ‌نوا تالار وحدت در اختیار ما قرار گیرد. وی در پایان سخنان خود ضمن اشاره به زادروز کیهان کلهر و مسعود تاجیک یاد این هنرمندها را نیز گرامی داشت.

بخش دیگر بزرگداشت سید عباس سجادی، مدیریت بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران، به پاس چهار دوره همراهی و پشتیبانی از برگزاری چهار دوره آیین سال ‌نوا بود. من عمری توفیق داشتم تا در دوره مدیریتم از اهالی هنر سپاسگزاری کنم. خوشحالم امشب به رسم دوستی و ارادت در خدمت اهالی هنر و موسیقی هستم. در طول دوران مدیریتم همواره افتخارم این بوده که از هنرمندان موسیقی قدردانی کرده‌ام. سال‌نوا رویداد بسیار شایسته‌ای است و از روز نخست در کنار علی جعفری پویان و تلاش‌هایش بوده‌ام. ما تنها نباید از دولت و ارگان‌ها انتظار داشته باشیم و خودمان هم باید بیاموزیم تنها به هم صنف‌هایمان در موسیقی احترام بگذاریم و عده‌ای را به بهانه شیوه و سبک  ویژه کنار نگذاریم که این اتفاق تلخ در طول دهه‌های گذشته افتاده است. به راستی گنجینه هر سرزمینی هنرمندان هستند، آن‌ها سرمایه انسانی این کشور هستند و ما باید قدر آن‌ها را بدانیم.