به مناسبت سالروز ...

 

 

به مناسبت سالروز درگذشت حبیب الله بدیعی نوازنده تاثیر گذار و آهنگساز بزرگ، گفتگویی با مزدا انصاری آهنگساز و نوازنده پیانوی ایرانی انجام شده است.

مزدا انصاری از شاگردان آموزگارانی چون جواد معروفی، حسین دهلوی و فرهاد فخرالدینی بوده و تا کنون علاوه بر اجراهای گوناگون پیانو در داخل و خارج از کشور آثاری را به عنوان آهنگساز با هنرمندانی چون کاوه دیلمی، همایون شجریان و محمدرضا شجریان در کارنامه هنری خود به ثبت رسانده است.

انصاری که سابقه آشنایی با حبیب الله بدیعی نیز دارد درباره این نوازنده بزرگ ویلن ایرانی می گوید: با حبیب الله بدیعی در آیین سوگواری غلامحسین بنان آشنا شدم و این آشنایی ادامه یافت. قرار بود آلبومی حاوی قطعاتی برای ویلن و پیانو داشته باشیم که متاسفانه این فرصت طلایی از دست رفت. مزدا انصاری بر این باور است که پرداختن به شخصیت هنری حبیب الله بدیعی بدون مرور موسیقی ایرانی آکادمیک از زمان زنده یاد ابوالحسن صبا تقریبا ممکن نیست. دو ساز از اروپا وارد ایران شد که به مرور توانست جای خود را در موسیقی ایرانی پیدا کنند. این دو ساز ویلون و پیانو بودند. برخلاف پیانو که به سختی توانست جایگاه خود را در موسیقی ایرانی تثبیت کند ویلون بواسطه نداشتن پرده و شباهتش به ساز کمانچه و امکان اجرای فواصل ربع پرده به راحتی جای خود را در میان نوازندگان موسیقی ایران باز کرد. تا جایی که می توان گفت در آغاز بسیاری از نوازندگان ویلون از بین نوازندگان کمانچه پای در میدان نهادند.

با گشایش مدرسه موسیقی توسط علی نقی وزیری موسیقی ایرانی آموزش آکادمیک یافت و از جمله کسانی که در این مدرسه به امر آموزش موسیقی پرداخت، ابوالحسن صبا بود. صبا، چهل سال ساز نواخت، آموزش داد، در ارکسترها شرکت کرد، کتاب نوشت و در جریان‌های موسیقی ایران تأثیر شگرفی داشت. وی در تمام رشته‌های موسیقی ایران مهارت داشت، زبان انگلیسی می‌دانست و دانشنامه ای جامع از علم و عمل موسیقی ایرانی بود. شیوه نوین موسیقی ایرانی که از درویش خان آغاز شده بود با صبا به فراز رسید و شاگردان صبا نیز پیرو راه او شدند. زنده یاد صبا نخستین کسی بود که برای ساز ویلون شروع به نوشتن شیوه ، ردیف، نت و اتود کرد و به این صورت بود که ویلن امکان یافت تا به شیوه علمی آموزش داده شود. صبا پیش از آنکه نوازنده به نامی باشد آموزگار بسیار خوبی بود و در تمامی رشته های سازی موفق به تربیت شاگردانی شد، هر کدام از آنها ستارگان درخشان آسمان موسیقی ایران شدند.

این افراد علاوه بر اینکه آهنگسازان و نوازندگان بزرگی شدند ملودی نویس های بزرگی نیز بودند که در میان آنها همایون خرم قدرتمند ترین ملودی نویس موسیقی ایران شد. همچنین بدیعی در زمره ملودی نویس های سرآمد شد. حبیب الله بدیعی در این میان شاخصه های ویژه ای داشت. او ملودی نویس بزرگی بود اما آنچه به شخصیت هنری حبیب الله بدیعی رنگ و بوی ویژه ای داده شیوه نوازندگی او بود که اکنون پس از گذشت سالها هنوز آثار آن پابر جاست و به راحتی نمی توان منکر این تاثیرات شد. جمله بندی های صحیح بدون آرشه کشی های اضافه او بقدری ویژه بود که به این هنرمند بزرگ لقب کماندار زرین دست داده شده است. به گفته مزدا انصاری کار بزرگ حبیب الله بدیعی در موسیقی ایرانی تثبیت و جا انداختن رنگ ساز ویلن در موسیقی ایرانی بوده است. از جمله ویژگیهای موسیقی ایرانی بداهه نوازی است. بدیعی در زمره سولیست هایی بود که بداهه نوازی های او بر مبنای ردیف، او را در صدر نوازندگان ویلن ایرانی قرار داده است. جملات شیوای ساز بدیعی را می توان از زیباترین اجراهای ماندگار در موسیقی ایرانی دانست. به جرات می توان گفت بدیعی در نوازندگی ویلن هیچ جای پرسشی نگذاشته و شیوه نوازندگی بی عیب او از این هنرمند یک اسطوره ساخته است. حبیب‌الله بدیعی در بیست و هفت مهر 1371 در سن پنجاه و نه سالگی به دلیل بیماری قلبی در بیمارستان توس تهران درگذشت و پیکر وی را در جوار امامزاده طاهر کرج به خاک سپردند.