شهرام صارمی نوازنده و پژوهشگر موسیقی ایرانی...

 

شهرام صارمی نوازنده و پژوهشگر موسیقی ایرانی و دبیر اجرایی جشنواره موسیقی فجر همزمان با زادروز استاد حسین علیزاده آهنگساز و نوازنده مطرح موسیقی میهن مان متنی را پخش نمود.

 

در یادداشت شهرام صارمی آمده است:

سینه باید گشاده چون دریا / تا کند نغمه ای چو دریا ساز ... هوشنگ ابتهاج

نوشتن درباره نزدیک به پنج دهه خدمات ارزنده و جریانساز حسین علیزاده در موسیقی ایران و وجوه مختلف زندگی هنری او کاری بس دشوار است و نیاز به محاط بودن بر همه آن حوزه ها دارد که از عهده اینجانب خارج است. این یادداشت با اتکا به سی و پنج سال آشنایی با آثار و فعالیت های موسیقایی این هنرمند از یک سو و افتخار بیست و پنج سال ارتباط نزدیک تر با او به مناسبت شصت و هشتمین زادروزش تقدیم می شود.

علیزاده از نخستین سال های فعالیت حرفه ای خود نشان داد که ایفاگر نقشی راهبردی و جریانساز در موسیقی ایران خواهد بود و در نگاهی گذرا به فعالیت های گوناگون او، جدیت، هدفمندی، ایمان و عشق فراوان به موسیقی نمایان است. او در حوزه آموزش، فعالیت خود را از سال های پیش از انقلاب در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آغاز نمود و در سال های پس از آن در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایران، دانشگاه تهران، کانون فرهنگی هنری چاووش، هنرستان های پسران و دختران، چندین دانشگاه خارجی از جمله دانشگاه هنر کالیفرنیا و همچنین کلاس های خصوصی خود تدریس را ادامه داده و هم اکنون نیز  کار آموزش هنرجویان را به صورت جدی در برنامه های خود دارد. در همین راستا مبادرت به آهنگسازی و تولید آثاری در حوزه آموزش نموده که بخش هایی از این آثار در قالب دستور فراگیری سه تار، ده قطعه برای تار(مجموعا چهل قطعه در۴ مجلد)، بوسه های باران و تعدادی دیگر پخش شده است. او در تعداد بسیاری برنامه و نشست پژهشی، آموزشی موسیقی به عنوان دبیر و سخنران حضور داشته و مقالات و مصاحبه های فراوان در این خصوص، شامل این بخش از فعالیت های تئوریک ایشان است.

در چار چوب فعالیت های اجرایی موسیقی فعالیت او از کنسرت جشن هنر شیراز (دستگاه نوا) آغاز و تا کنون کنسرت های بی شماری را به صورت گروه نوازی و تک نوازی در داخل و خارج کشور برگزار نموده است. سرپرستی گروه های گوناگون موسیقی در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایران، رادیو و تلویزیون، دانشگاه تهران، کانون فرهنگی هنری چاوش، گروه های شیدا و عارف و ضبط و اجرای آثار ماندگار، نشان از شناخت، توانایی و درایت او در این حوزه دارد. او به این دو حوزه فعالیتی بسنده نکرده و در بسیاری دیگر از فعالیت ها از جمله تولید آلبوم، آهنگسازی برای ترکیبات مختلف سازی و آوازی، ریاست هیات داوران جشنواره ها و مسابقه های گوناگون موسیقی که هویتی جدی، تاثیرگذار و غیر فرمایشی دارند، تاسیس کانون فرهنگی هنری چاووش به همراه یار دیرینش محمدرضا لطفی، عهده داری ریاست هنرستان موسیقی در مقطعی کوتاه و البته بسیار تاثیر گذار (تفاوت های مدیریت در اداره امور هنرستان، ارتباط با مدرسان، هنرجویان و والدین آنها، شیوه برگزاری امتحانات، انضباط محیطی هنرستان و ... در مقایسه با دوره های پیشین و پس از آن کاملا نمایان بود)، اگر چه همیشه به عنوان مشاور عالی هنرستان مورد مشورت واقع شده است.

 ادبیات موسیقی او منحصر به فرد و شاخص، بر پایه شناخت ژرف از درک محضر اساتید موسیقی ایران، نگاهی پویا به ردیف، پایبندی و احترام به سنت موسیقی ایران، در تلفیق با خلاقیت و نبوغ ذاتی این هنرمند، مرتبط است. آنچه او را از هم عصرانش متمایز ساخته این است که وی تمام تلاشش را برای به ثمر رساندن فعالیت پر بارش با هدف جستجو و ارائه راه های نو برای پیوند سنت موسیقایی ایران با حال و آینده بکار بسته، زیرا نگهداری از موسیقی دستگاهی ایران بدون هم سخنی با حال و آینده میسر نیست.

جدیت او در هنر موسیقی بی حد و مرز، هر مضرابش از سر اعتقاد، شناخت، مطالعه و آگاهی و نگاهش به موسیقی پر از عشق و امید است. او سرآمد هنرمندانی است که نسبت به برخوردها و موضع گیری های خصمانه و نادرستی که به موسیقی روا شده، انعکاسی واضح، شجاعانه و شفاف داشته و مسئولیت اجتماعی و صنفی خود را به عنوان موسیقیدانی منحصر به فرد در این راه و در همه مقاطع، تمام و کمال انجام داده است.

حسین علیزاده در اخلاق و رفتار اجتماعی، فرهنگی و هنری الگویی کامل است. باید احترام به پیشکسوتان واستادان پیشین، عرض ادب و احترام به پیشگاه تماشاگرانش، مهربانی با هنرمندان و هنرجویان جوانش، گذشت و بزرگواری و بسیاری دیگر را از او آموخت که همه اینها در موسیقی او متجلی است. با این همه توصیف لحظه ای از فراگرفتن باز نایستاده و از زندگی، موسیقی، مردم کوچه و بازار، هنرجویان و دوستانش، مدام در حال یادگیری است و این یکی از توانایی های شاخص این هنرمند است.

وی در زندگی هنری خود ناملایمات فراوانی را تجربه کرده که باعث شد بسیاری از اهل موسیقی فعالیت خود را کنار گذاشته و یا بسیار محدود نمایند، ولی چون رود جاری، مسیر پویایی را یافته و وقفه ای در این مسیر نداشته است. همیشه راهنما، راهگشا، همراه و همدل و در دوستی و رفاقت بی مانند و مثال زدنی است. بی مهری ها را با مهر پاسخ گفته و بسیار گفته ها را پاسخ نگفته  کمتر جریان و اتفاق هنری جدی وجود دارد که حضور و رد پای او در آن موضوع دیده نشود. او همچنان جاری و تاثیر گذار در عرصه هنر و موسیقی می درخشد. برقرار و سلامت باشد و موسیقی ایران از فیض حضورش بهره مند. شصت و هشتمین زادروزش را به او، دوستدارانش ، فرهنگ و هنر و موسیقی ایران شادباش می گویم.

به او می گویم که: نقشت در نهاد مردمی پاک دل، جغرافیایی پر از مهر و صداقت که روز های خوشی را نمی گذراند، اندیشه هایی پویا که خود را در صدای سازت می شنوند، هرجا که نغمه ای جاری است و در ترنم سازهای این مرز و بوم در هر گوشه و کنار، تا ابد باقی است .

و در پایان شعری از هوشنگ ابتهاج

 

تو از هزاره های دور آمدی/ در این دراز نای خون فشان

به هر قدم نشان نقش پای توست/ در این درشتناک دیو لاخ

ز هر طرف طنین گام های رهگشای توست